W ostateczności można by powiedzieć, że we śnie nie ma nikogo, a zatem w pewnej mierze nie ma też nikogo, kto mógłby śnić: stąd podejrzenie, że tam, gdzie śnimy, śni również ktoś inny i śni o nas, i że ten ktoś, kto śni o nas, jest z kolei czyimś snem, stąd przeczucie snu bez śniącego, który byłby snem samej nocy.